Makinisti meçhul bir tren misali,
Dolaşıyor dünyanın dört bir yanını.
Serinliğini hissettiriyor insana...
Derdini paylaşacak,
Bir dost oluyor bazen...
Bazen de, umut, sevinç ve hüzün,
Taşıyor bir vagon dolusu...
Geçiyor geceleri pencerelerden,
O sessiz uğultusuyla.
Bir çocuk elini uzatıyor rüzgara,
Onu tutmaya çalışıyor, anlamaya.
Hafif bir tebessüm ederek,
Bırakmazcasına tutunuyor vagonlarına...
Sesler geliyor evlerin balkonlarından,
Ağaçlar yapraklarını döküyor kaldırımlara,
Sessiz çığlıklar yankılanıyor,
Bu boş sokaklarda.
Bir sonbahar gecesi misali,
Rüzgar yine öfkeli, kaldırımlar sessiz.
Penceresine çıkmış bir çocuk,
Şarkısını mırıldanıyor, rüzgara...